ညဘက်သရဲစီးခံရခြင်း

ညအမှောင်တိတ်ဆိတ်နေတဲ့အချိန်… အိပ်ရာပေါ်မှာ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း လှဲနေတာပဲထင်ခဲ့တယ်။ လေတစ်ချက်လေးတောင် မလှုပ်သလို အခန်းထဲမှာ အသံမရှိ… ဒါပေမယ့် မမြင်ရတဲ့အရာတစ်ခုက ကိုယ့်ကို စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားရတယ်။ မျက်လုံးတွေ ပိတ်လိုက်ရင် အနားမှာ တစ်ယောက်ယောက် ထိုင်နေသလို… ဖွဖွအသက်ရှူသံတစ်စုံတစ်ရာ ကနားထဲကို ဝင်လာတယ်။ ရုတ်တရက်… ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်မရတော့ဘူး။ လက်တွေ ချိန်တောင်မလှုပ်နိုင်ဘူး… အော်မလို့ပါးစပ်ဖွင့်ချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အသံတစ်ခုမှ မထွက်လာဘူး။ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ တစ်ခုခု တက်ထိုင်နေသလို လေးလံလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ… မျက်လုံးထဲမှာ တစ်ခုခု မြင်လိုက်တယ်။ အမည်းရောင်… မျက်နှာမမြင်ရတဲ့ အရိပ်တစ်ခု။ နီးနီးကပ်ကပ်… ကိုယ့်မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်နေတယ်။ အသက်ရှူသံက ပိုမိုတောက်လောင်လာပြီး “မင်း… အိပ်မပျော်သေးဘူးလား…” လို့ တိတ်တိတ်လေး ပြောသလို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကိုယ်အော်ချင်ပေမယ့် မရ… ထွက်မယ့်အသံတွေက လည်ချောင်းထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်။ အရိပ်က နီးလာတယ်… နီးလာတယ်… နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်နားမှာ ဖျော့ဖျော့နဲ့ ရှူသံပေးပြီး… “ဒီနေ့ည… ငါမင်းနဲ့ အတူအိပ်မယ်…” အဲ့ဒီစကားနဲ့အတူ ရင်ဘတ်ပေါ်က အလေးက ပိုမိုတက်လာပြီး ကိုယ့်အသက်ရှူပင် ချိတ်ဆက်မရတော့တဲ့အထိ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်တယ်။ တစ်ခါတည်း… အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ မနက်တက်လာတော့… အခန်းထဲမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့်… ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ လက်ရာမသိတဲ့ လက်မလေး ၅ လက်ရာနဲ့ မည်းနက်နေတဲ့ လက်ရာတွေ ကျန်နေခဲ့တယ်…။ ပြီးတော့… အဲ့ဒီညကတည်းက… ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း မအိပ်တော့နိုင်ခဲ့ဘူး။